بیوگرافی



در سال ۱۹۹۳ دارون ملکیان به عنوان خواننده دوست دوران کودکیش سرژ تنکیان را در حالی که در یک گروه کیبورد می‌زد، ملاقات کرد. داشتن علایق نزدیک به هم در موسیقی، سیاست و ریشه‌های فرهنگی مشترک باعث شکل‌گیری رابطهٔ کاملا بدون واسطه بین آن دو شد. دو دوست تصمیم به پایه‌گذاری یک گروه راک گرفتند. ابتدا نام “SOIL” (خاک) را برای گروه انتخاب کردند. اندکی بعد دوست و هم مدرسه‌ای سابقشان، شو اداجیان را ملاقات کردند و با او به عنوان یکی از اعضای گروه به توافق رسیدند. البته در ابتدا شو پیشنهاد کرد که شخصا رهبر گروه باشد ولی با وجود تمام استعدادی که در زمینهٔ نواختن گیتار بیس داشت به عنوان عضو پذیرفته شد. پس از او “اندی خاچاطوریان” نیز به عنوان درامر به گروه اضافه شد که خیلی زود به دلایلی جای خود را به “جان دالمایان” داد.

اعضای گروه ریشه‌های نژادی مشترکی دارند. سرژ و جان در لبنان به دنیا آمده‌اند، شو در ارمنستان متولد شده و دارون هم ارمنی تبار است. اصالت شرقی، ریشهٔ خاورمیانه‌ای و از هم مهم‌تر فرهنگ و موسیقی ارمنی، آشکارا در آهنگ‌های آنها نمود دارد.

در پی یک تصمیم جدی، گروه شروع به تدارک دیدن مکانی به عنوان کانون هواداران کرد و آنها خیلی زود منطقه‌ای در لوس آنجلس -جایی که اولین دموهای گروه در آنجا ساخته شد- که البته محیط مناسبی هم داشت را برای این منظور انتخاب کردند. اینجا بود که اعضای گروه احساس کردند به یک نام جدید برای گروه نیاز دارند. نامی که مناسب سبک موسیقی و راه آنها باشد. آنها نام “SYSTEM OF A DOWN” را انتخاب کردند که برگرفته از نام یکی از اشعار دارون که عنوان اصلی آن “VICTIMS OF A DOWN” است، بود. در مورد این نام باید گفت که دربارهٔ معنی و مفهوم آن بحث‌های زیادی را می‌توان مطرح کرد اما معنی کلی آن “سیستم (نظام) یک سقوط” و یا به قولی “راهی برای سقوط” است.

بزرگترین شانس گروه زمانی به آنها روی آورد که ریک رابین (Rick Rubin) -کارگردان معروف عرصهٔ موسیقی راک- به گروه پیشنهاد برگزاری کنسرتی واقع در “Viper Room”در هالیوود -زمانی که نام گروه هنوز Soil بود- را داد. رابین از طریق یک دوست به نام “Oseary” که برای کمپانی “ماوریک رکوردز” کار می‌کرد با گروه آشنا شده بود.

با تاثیری که این کنسرت روی گروه گذاشت و عامه پسند بودن دموهای گروه رابین به آنها پیشنهاد امضای قرارداد برای ضبط آلبوم توسط کمپانی “امریکن رکوردز” را داد. گروه کمی زمان خواست تا همهٔ پیشنهادها را بررسی کند. رابین تجربه طولانی در کار با گروه‌های مختلف و سابقه همکاری با جانی کش، اسلیر، رد هات چیلی پپرز و لینکین پارک را در کارنامه‌اش داشت. پس از بررسی همه موارد گروه تصمیم گرفت تا با رابین و امریکن رکوردز قرارداد ببندد.

پس از بستن قرارداد گروه روی اولین آلبوم رسمی خود که به نام خود گروه بود شروع به کار کرد. این آلبوم در سال ۱۹۹۸ ضبط شد. آلبوم خیلی زود در بین طرفداران هاردراک در سراسر جهان محبوب شد و سینگل هایی مانند «Sugar» و «Spiders» بارها در رادیو و تلویزیون به خصوص “MTV” پخش شدند. ندای محکم و بی مانند آنها دربارهٔ جامعه، سیاست و مسائل مذهبی آنها را از سایر گروه‌ها متمایز می‌کرد. این مسائل به علاوهٔ تورهای گسترده گروه در سرتاسر جهان به افزایش محبوبیت آنها انجامید.

پس از موفقیت دو سالهٔ مربوط به آلبوم اول و شرکت در تور “Ozzfest” گروه دوباره به استودیو بازگشت تا روی دومین آلبوم کار کند. رابین که دوباره به عنوان کارگردان انتخاب شده بود در مورد آلبوم دوم و گروه گفت: «آنها واقعا آماده هستند که خودشان را دوباره نشان بدهند و بهتر و بزرگ تر از قبل باشند. من فکر می کنم گروه به خاطر آلبوم اولشان خیلی مغرور شده باشند ولی الان می خواهند که رشد کنند، آهنگ‌های زیادی بنویسند و در جهت‌های مختلفی حرکت کنند.» و آنها این کار را انجام دادند. در آگوست سال ۲۰۰۱ کار ضبط Toxicity به پایان رسید و آلبوم در دسترس عموم قرار گرفت. Toxicity به خوبی نشان از اصالت گروه داشت . گروه در آن زمان کلاس بالاتری نسبت به گروه‌های دیگر داشت، آلبوم هم همینطور. گروه با اولین سینگل خود یعنی «Chop Suey!» و پخش مکرر آن از MTV نظر همه را جلب کرد. این سینگل افراد زیادی را شیفتهٔ سیستم آو ا داون کرد که تا آن زمان اصلا به گروه اهمیت نداده بودند. فروش آلبوم هم خیلی چشمگیر بود. «Aerials»، «Chop Suey!» و «Toxicity» بارها از ایستگاه‌های رادیویی و تلویزیونی پخش شدند. این آلبوم نام سیستم آو ا داون را در بین گروه‌های بزرگ راک دنیا قرار داد.

در سال ۲۰۰۲ در میان تورهای سنگین Toxicity گروه Steal This Album را که کلکسیونی بود از آهنگ‌های ساخته شده برای Toxicity ضبط کرد. آلبوم جدید خیلی شبیه آلبوم قبلی بود. علت نام جالب آن هم این هست که چون خیلی از آلبوم قبلی کپی برداری غیر مجاز شد (به قول یکی از سایت‌ها میلیون‌ها کپی غیر مجاز از Toxicity گرفته شد)در واقع گروه از سر خشم و ناراحتی این نام را برگزید. مجلهٔ Towse Pulse مطلب جالبی در مورد سیستم به چاپ رساند که قسمتی از آن این گونه است: «آهنگ های گروه سرشار هستند از طغیان ، سرکشی ، شورش و اعتراض . موسیقی آن ها که ترکیبی است از هاردراک، متال، رپ، جز و ملودی‌های خاور میانه‌ای، گویای نیاز به حرکت و متحد شدن در برابر تبعیض، تعصب و بی عدالتی است.»

گروه در هفتم جولای ۲۰۰۴ کار ضبط آلبوم جدیدشان را در یک استودیوی خانگی در کالیفرنیا در هالیوود هیلز شروع کرد. اکثر اشعار آلبوم آخر را دارون سروده است. به گفتهٔ او این آلبوم برگرفته از کارهای کرفت ورک، زامبی، بیچ بویز، دارک ترون و در حقیقت تلفیقی از آنها است. سرج همچنین گفت: «ما آمادهٔ یک تغییر بودیم. ما کاری جدید رو می‌خواستیم و نیاز به پیشرفت داشتیم. ما پیش از این همواره در استودیوهای رسمی (Traditional) کارهامون رو ضبط می‌کردیم ، اما این یک حرکت خوب بود. این جا مکان بزرگیه، جائی سر سبز با زمین‌هائی زیبا که میشه هر کاری در اون جا انجام داد. ما از با هم بودن و موزیکی که می سازیم لذت می بریم.»

آلبوم آخر گروه شامل تأثیرات شگفت انگیزی بود. آهنگ‌های جدید سرشار از تفسیر‌های اجتماعی، عشق، یادآوری گذشته، ارتباط خویشاوندی، سیاست، تجربیات عجیب و مسائل عاطفی بودند. کار انتشار این مجموعه بر عهدهٔ امریکن رکوردز بود. دارون در رابطه با مجموعهٔ آخر گفته: «وقتی ما شروع به ضبط کردیم کاملا تمرکز داشتیم تا هر آهنگ به بهترین حالتی که می تونه باشه ساخته بشه و هر ترک نمرهٔ هزار در صد رو بگیره! مجموعه‌ای شامل دو آلبوم هیچ وقت به ذهن ما نرسیده بود. ما به تمام آهنگ‌هامون نگاه کردیم و می خواستیم تا چهارده تا از بهترین‌ها رو برای یک آلبوم انتخاب کنیم. اما متوجه شدیم که آهنگ‌های خیلی خوبی داریم که همگی با هم مرتبط‌اند و میتونن دو آلبوم رو تشکیل بدن . ما این عقیده رو دنبال نکردیم بلکه این عقیده به سراغ ما اومد.»

تصمیم برای ساخت آلبومی با دو سی دی (Hypnotize/Mezmerize) این اجازه را به هواداران گروه داد تا با آلبوم اول قبل از به بازار آمدن آلبوم دوم زندگی کنند. ریک رابین و دارون تهیه‌کنندگی آلبوم جدید را برعهده داشتند. مهندسی صدای این کار هم بر عهدهٔ جانی پولانسکی بود. از آهنگ‌های شاخص این دو آلبوم می‌توان به «Kill Rock N Roll» ،«B.Y.O.B.» ،«Lost in hollywood» ،«Question» ،«Radio Video» و «Hypnotize» اشاره کرد.

پس از انتشار دو آلبوم آخر اعضای گروه اعلام کردند که تصمیم دارند به مدت دو سال از همهٔ حاشیه‌ها دور باشند و استراحت کنند. دارون و سرژ هم در حال حاضر با گروه‌های شخصی‌شان کار می‌کنند.